Ik ga u in deze website een beetje vertellen over wat ik heb beleefd rondom mijn veroordeling.

Ik ben een "mensen-mens" en heb samen met mijn vrouw en kinderen, meer dan 1000 kwetsbare mensen liefdevol verder geholpen onder de leiding van Jezus Christus. Ik deed dat 22 jaar als leaar bij het VWO, 10 jaar vanuit onze evangelische gemeente "Nehemia" in Zwijndrecht en daarna 25 jaar door middel van onze 3 particuliere zorgcentra.  En als 80+ mag ik het naar een tiental mensen nog steeds doen. Ik geloof te mogen zeggen, dat ik nooit iemand bewust kwaad gedaan heb.

Ja, ik ben wel veroordeeld. Ik zou me naar 3 vrouwen (> 30 jaar) ongepast gedragen hebben. MAAR WAT MIJ VERWETEN IS, HEB IK NIET GEDAAN. Ik was zo goed voor ze, dat twee van hen na 15 jaar warme vriendschap nog steeds met me wilden trouwen. Ja, dat zeggen ze zelf in de processtukken en er zijn ook getuigen voor. De derde vrouw heeft geschreven, dat ze een valse verklaring had afgelegd door de leugens van twee pastoraal werkers en verbood iedereen om over haar verklaring te spreken en/of er iets mee te doen.

Ja, ik heb veel gehuild in de gevangenis. Het is beslist niet fijn om onschuldig veroordeeld te worden. Ik meende oprecht, dat ik, samen met mijn vrouw en een fijn team, me inspande om in onze 3 zorgcentra kwetsbare mensen hogerop  te helpen. En plots, na 10 jaar warme vriendschap, veranderde die vriendschap van mijn vrouwelijke zorgmanager naar mij in haat. Ze was erg verliefd op me en kon niet verdragen dat ik ook met anderen een warme vriendschap had. Ze stalkte me, ging in de groep stoken (“Vind je ook niet dat?”) en veranderde mijn vriendschapsuitingen in  “ongepast gedrag”. Van het een kwam het ander. Justitie bleek “graag” om de opkomende “Me too”- beweging naar mij uit te werken. Ik had geen geld voor een goede advocaat. Geloof me: zelfs met de goedkoopste advocaat verarm je. Zo’n goedkope advocaat “neemt je er haast gedwongen bij”, maar gaat niet werken aan jouw specifieke situatie. Dat kost hem teveel tijd. Het bleef bij het vergelijken van zaken van andere mensen, die al eerder in ons land gespeeld hadden, met mijn zaak. Ik heb hem 3 keer een uur gesproken, maar dat ging meer over "Hoe gaat het". Het gevangenispersoneel was altijd heel vriendelijk naar mij. Ze zeiden: "U hoort hier niet".  En ik kreeg een laptop op mijn cel om mijn onschuld aan te tonen. Ik heb zo'n 2000 pagina’s geschreven met bewijzen van mijn onschuld. Mijn advocaat kreeg die wel gaandeweg van mij,  maar hij las ze niet. Dat merkte ik pas vlak voor mijn rechtszaak. 

Tot mijn tachtigste jaar, zat ik door deze veroordeling 4 jaar in de gevangenis. Het is niet fijn in zo'n hokje. Ik moest me vanwege procedures dikwijls uitkleden en me na elk bezoekuur, naakt vertonen aan bewakers om te controleren of ik geen drugs van mijn vrouw gekregen had. Ik ben vele malen getransporteerd naar plekken in Nederland, waar ik verhoord werd. Ik zat dan vaak urenlang ( zelfs 4 uur!) in zo'n busje op een harde plastic brits en werd onder het rijden alle kanten op gesmeten. Ze reden echt geen 100 km. per uur en letten niet op drempels. Na aankomst moest ik dan ook vaak uren wachten in een klein wachthokje, waar alles steen was . Ik probeerde dan maar, liggend op de stenen vloer van het wachthokje, te slapen.

In mijn werk zorgde ik ervoor om nooit alleen met een vrouw te zijn om aanklachten te voorkomen. Ik had dus mijn vrouw of een chaperonne, die altijd bij mij waren als ik met mijn vrouwelijke collega's samen was. Mijn chaperonne getuigde wel van mijn onschuld, maar ze werd vervolgens zelf van “ongepast gedrag” beschuldigd en maar op het nippertje vrij gesproken. Haar getuigenis werd toch ongeldig verklaard.

Misschien denkt u: het kan niet waar zijn dat Aaldert is veroordeeld, terwijl de vrouwen alle drie zelf aangaven dat ze seks met hem wilden. Want als de vrouw zelf seks wilde, gaat de man volgens de wet vrijuit. Dat klopt, maar weet u, de rechtbank haalde een truuk uit: ze veroordeelde mij, omdat ik naar de vrouwen ongepast gedrag vertoond zou hebben als ZORGVERLENER. Dat is een doodzonde. Ja, dat was EEN LEUGEN. Van twee vrouwen was ik nooit de zorgverlener geweest en zij waren dus nooit mijn cliënt. We waren wel 10 jaar bevriende collega's en ik zorgde ervoor om nooit alleen met ze te zijn. Ik ging in 2007 met pensioen en we bleven daarna vrienden tot in 2012. In 2012 noemden ze mij in e-mails nog "lieve Aaldert". Toen werden ze in 2013 jaloers, vanwege mijn vriendschap met andere vrouwen en beweerden dat ik in 2009 ongepast gedrag naar hen had vertoond. Om me te kunnen veroordelen, verklaarde de rechtbank leugenachtig,  dat de al 2 jaar gepensioneerde Aaldert in 2009  nog zorgverlener was, want daardoor konden ze mij veroordelen. EEN LEUGEN. De derde vrouw was psychisch erg ziek en bekende later dat ze een valse verklaring had afgelegd door mensen die haar daartoe opstookten. Ze heeft ook 14 keer schriftelijk verklaard dat ik onschuldig was naar haar. De rechter geloofde dat niet, want er waren immers nog 2 aanklaagsters. 

Dus Ik heb geen onaangepast gedrag naar de twee bevriende collega's vertoond. Ik was ook nooit hun zorgverlener. Ze waren ook nooit mijn cliënt. De vrouwen waren 15 jaar stapelgek op me. Dat wist iedereen en ze vertellen het zelf in de processtukken. De derde vrouw erkende dat ze een valse verklaring had afgelegd. JA, IK BEN ECHT ONSCHULDIG VEROORDEELD.

Nee, ik ben geen heilige, ik ben een zondig mens. Ik vraag de Here elke dag om vergeving.  Maar ik ben onschuldig aan dat, waarvoor ik ben veroordeeld: ongepast gedrag naar 2 vriendinnen met wie ik 10 jaar liefdevol samenwerkte en 15 jaar warm bevriend was. en naar een lieve psychisch zieke cliënt, die ik samen met haar moeder begeleidde.

De Here is mij elke dag nabij, omdat ik vergeving voor mijn zonden heb gevraagd. Als u de Here niet kent, vraag Hem dan eenvoudig in uw leven te komen. Zeg bijvoorbeeld: “Here als u bestaat, kom dan in mijn leven en help me verder.” Hij komt en begint een proces van schijnbaar toevallige gebeurtenissen rondom u.  Zoek  een evangelische kerk bij u in de buurt. Even googelen en dan vind u er wel een of meerdere. Bezoek in het begin een kerk met veel mensen, dan voel je je niet zo bekeken. Je kunt daar redelijk anoniem gaan zitten op de achterste rij. Je hoeft niets te doen. Als je moet huilen, huil dan gewoon. Ik huil ook vaak als ik de Here beleef. Als je wat gewend bent, vraag dan een gesprek met de leiding aan. Ze helpen je beslist verder.

Ik heb nog een advies voor je in de vorm van een liedje:

Laat Hem besturen, waken.

’t Is wijsheid wat Hij doet.

En Hij zal alles maken,

Dat g' u verwond’ren moet.

Ja, ik heb Hem laten "besturen en waken" en kwam toch in de gevangenis. Maar weet je: Hij doet alle dingen voor mij medewerken ten goede, zodat ik me over Zijn liefdevolle handelen naar mij verwonder. Ik ben nu 86 jaar (2026), maar ben nog steeds een groene boom, geplant aan waterstromen. Die zijn vrucht geeft op zijn tijd, welks loof niet verwelkt. En alles wat ik onderneem gelukt." (Ps. 1): 

Toen ik veroordeeld was, stapten mijn twee aanklagende,  lieve vriendinnen, tevreden de rechtszaal uit. Maar toen ik daar zo, samen met mijn vrouw, verloren stond, het huilen nader dan het lachen, omringde Jezus Christus mij met Zijn liefde. Zijn vrede omhulde ons. Hij is mij alle jaren in de gevangenis heel nabij geweest. Hij hielp mij en mijn vrouw en kinderen er doorheen. Daarom voel ik mij door de gevangenisjaren niet beschadigd. De Here sprak in mijn hart, sprak in dromen en door visioenen. Zelfs door urenlange levendige beelden op de muur van mijn cel. Ik maakte dus mooie dingen mee met Hem.  En Hij liet me zien, dat ik met Hem nog veel meer ga beleven.